önce emekle

Büyümek bu olsa gerek , uzaklara giden omuzlar görmek..AnlaşılmamakAnlayamamakGüvenmemekGüvenilmemekBüyümek bu olsa gerek burnumu yasladıgım omuzları kaybetmek..Bakmak öylesine uzaklara yarınları görememek sadece dünü anımsamak.Mutlu olmak gerek kendi yarattıklarınla. Ellerinden tutanlarla...Korkma mir onlarda gider diye gidecekler elbet. Zaten bu değil mi büyümekGelsin biri gitsin biri....

yükseklik korkusu

Attım ya ben kendimi boğazdan;Derin uçsuz bucaksız sulardı karanlık hemde çok...Biraz daha derinlere gittim , daha daha...Nefes almıyordum ya artık derin soluklar yoktu artıkOrada geziyordum , yukarıda İstanbulun canlı ışıklarıBurası sessiz ... Yüzüyordum belki;Biraz daha gidersem Yavuz Çetine rastlarımAnnemle babamı beşiktaşta çay içerkenAblamı bodrumda yüzerkenSeni yeşilköyde kayalıklarda otururken...Sıkılırım belkiOkyanusa inerim ;Nemo hala babasına kavuşmanın sevincindeDilini bilmem ben buraların...Tekrar geri döndüğümde çakıldıgım yereBakarım işte orada hayallerim ıslanmışlarAlırım koynuma kurularım ... Yukarıya bakarım ışıklar gözümü alır.Ne dersin belki tekrar canlanırım?

Dün Ben dün bir aşka şahit oldum cesaretini toplamış, hazır artık...Ben dün aynı güne gözlerimi açtım ;günün ortalarında aynı olmadıgını fark ettiğim sonun ise bambaşkaBen dün bana uzatılan bakışların farklı olduguna sahit oldumBugünBen yine bugün bir aşka şahit oldum cesareti kırılmış içine kapanmış , ha gayret dedim ona yapamadı...Bugün herkesden farklı bir sabaha uyandıgıma şahit oldumBluesu hissedince mutlu olduguma sahit oldumBen bugün Charles Bukowski'yle konustum 6 saat boyunca.. Güldüm içimdenNe yapıyor bu salak bakışlarına sahit oldum milletinGülüşümü açıklayamadıgımda sumrunun of miray cevabına şahit oldumNursahın rusca konusmasının beni sevindirdiğine Ve ben dun boğazdan atlayınca ne olur acaba, havada denize cakılmaküzere oldugunda ne düşünürsün diye kafa patlatırken ,, bugünbogazıma mentos kacınca nasıl cırpınıp aslında hiç ölmek istemediğime şahit oldum

Aslında...

Aslında ne kadarda bunalmıştım kendimdenama sadece kendinden gidemiyor insan.Başlarda seçemezsin hayatını ,2 insansana bir hayat verir bir isim verir..Çok karmaşık değil o zamanlargözlerini büyüdükçe açarsın , yaşlandıkça kaparsın.Kendin seçmeye başladığında hayatını;yürümeyi öğrenmeden koşmayı denersin bazen , çok yalnış olsa bile çekicidir yalnışlar.başkalarınında el atmasına izin verirsin ki buda çok yalnıştır.. Ve yalnışlarla büyürsünyalnışların seni doğrultugunu anlarsın... Ve Ve ve işte o an yalnız kalmak istersinkendinle konuşmayı seversinsana benziyenlere bakmaktan hoşnutluk duyarsındaha başında olanlara sırıtırsın...Aslında bunalmamışım kendimden ...