mutluyum de

uçmak için bazen kanat çırpmanın gereksiz olduğuna karar vermiştim

hava süzülücektim fakat tek bir çırpınma olmıycaktı , ne rüzgara direnicektim

ne de kendime... bir yerlere çakılana kadar. Belkide yukarda İstanbulun o meşhur martıları gibi beyaz

huzur verici olabilirdim yada son model cep telefonu olan bir süpermene benzerdim,

havada süzülen. bir kerecik olsun bulutların üstünde durmak isterdim öylesine.

aşağıdan gözüktüğü kadar anlamlı olmadıkları kanısına varmak için..


hayatta böyle ya ne küfürler ederiz içimizdende birazcık olsun o ince


çizgide gidip gelsek , yalarız bütün tükürdüklerimizi... değerini


bilmek gerek bulutların, havada asılı duran o martıların vede çizgiromanların...