Real

Bu akşam daha bir çaresiz geldi kafamdan akıp giden hayaller...

Sanki , sanki hala küçük insan , evinden hiç dışarıya çıkamamış sosyofobik biri

gibi gerçeklerden kaçıyordum... İmkansızdı hayallerim , düşüncelerim..

Çünkü; başka insanlar vardı içinde.

Ne zaman elimde oldu hayatımda , ne yiyeceğimin dışında başka kararları alabilmek , uygulayabilmek.

Ben kahveme şeker koyup koymamayı bile seçemem... Herşey o kadar tadsız..

İsterdimki bazen biraz tadlandırıcılı olsun doğuştan . Oysa herşey yapay , hormonlu .Bilhassa insanlar.

Tek kişilik bir oyun koymak sahneye o kadar zorki . İllede birileri gerek yönetmen ben olsam , ışıkçı gerek.

Işıkçı ben olsam , sesleri kim düzenliyecek... Yani ; hep birileri gerek , onlarda hayallerimi  düzecek.