Değişmiyorsun,
Nostaljik olsun diye
Yeniliğe karşı bu tren...
Hep aynı raylar üzerinde
Dost yolcuları bindirip içine
Yol alıyorsun, karanlığa ağrılara.
Sessiz ve sancılı bir sirenin var senin.
Öyle ki,
Duyuramıyorsun raylara halatlanmış bana sesini.
Tekerleklerinde on yıllık kan izleri.
Camlarında buğuluyken işaret
Parmağıyla yazılmış,
Seni seviyorum sözleri.
Ayırmışsın iki aşığı,
Kız yalnızlık vagonunda
Bir damla gözyaşı bırakarak istasyonuna,
Terk etmiş, kal diye bakan
İki çift gözü.
Alıp götürmüşsün buğulu bir sözü.
Vedasız karanlığa, sancılara...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder